Komt dit jou bekend voor?

Je bent de hele dag gedisciplineerd bezig geweest. Hebt “braaf” alles gedaan wat je moest doen. En dan… eindelijk ben je alleen en heb je even rust. Tenminste, het gevoel van rust wordt al snel onrust. Onrust in je lijf, onrust in je hoofd. Je moet echt even wát eten.

Je begint met één koekje. Maar al snel ligt het pak naast je en eet je ze achter elkaar op.

Herkenbaar? Voor heel veel mensen wel. En ik kan er ook over meepraten — uit eigen ervaring.

Mijn eigen verhaal

Ikzelf heb mezelf altijd “getroost” met lekker eten. Met koekjes. Niet als er mensen om me heen waren — die behoefte was er dan helemaal niet. Maar wél op de momenten dat iedereen weg was. Na een feestje. Of als de kinderen in bed lagen en ik alleen op de bank zat. Dán kwam de behoefte om mezelf te belonen.

En het werkte. Even. Voldoening, rust… ik kreeg er een goed gevoel van.

Maar dat goede gevoel is wat we een schijnbeloning noemen. Het voelt als belonen, het voelt als rust — maar in werkelijkheid lost het niets op. Sterker nog: het houdt het patroon juist in stand. Want elke keer dat je jezelf op deze manier “troost”, leert je brein opnieuw: dít is hoe we omgaan met onrust. En dus komt de behoefte daarna sneller en sterker terug. Een echte beloning geeft je iets terug — energie, voldoening, ruimte. Een schijnbeloning neemt op de lange termijn juist iets weg.

Maar terug naar mijn verhaal.

Tot de overgang ging dit jarenlang zo door. Toen kon ik opeens helemaal niet meer tegen veel eten. Ik werd er misselijk van, ging er slecht van slapen, en de kilo’s kwamen er wél aan. Iets wat altijd had “gewerkt” als uitlaatklep, werkte ineens tegen me.

Mijn oplossing? Ik ben echt voor mijn gezondheid gegaan. Ik wíl energie hebben voor alle dingen die ik wil doen. Mezelf goed voelen, blij zijn. En dat ging niet meer samen met die avondkoekjes.

Wat ik nu doe: ik begrijp inmiddels waarom ik de behoefte had om naar die koekjes te grijpen, en daardoor kan ik ze veel makkelijker laten liggen. En ik zorg dat ik genoeg lekkere dingen in huis heb die óók gezond zijn. Een dadel. Een haverkoekje van de Ekoplaza. Daar eet ik mezelf niet mee over — die behoefte is er gewoon niet bij dat soort dingen. Maar het stilt wél mijn “knabbelzin”.

Wat zit er onder emotie-eten?

Het kan zijn dat je te veel in de pas moet lopen. Te veel dingen moet doen die je niet zo leuk vindt. En dat ga je compenseren door — vaak als je alleen bent — helemaal los te gaan. Want dán kan het eindelijk.

Of misschien voel je je onzeker. Of gestrest. En daardoor krijg je een eetbui. Je weet ook wel dat dit niet de oplossing is, maar op dat moment kan het je niks meer schelen. De reeks redenen om toch die rol koekjes en zak chips op te eten is eindeloos.

Tijdens het eten word je rustig. Maar erna… voel je je slecht.

Voor velen herkenbaar. Maar wat te doen?

Wat er fysiek gebeurt — een korte uitleg

Voordat ik bij het “wat te doen”-deel kom, eerst even iets over wat er ondertussen ín je lichaam gebeurt. Want dat helpt enorm om te begrijpen waarom emotie-eten zo’n hardnekkig patroon kan zijn.

Eet je opeens veel suiker of snelle koolhydraten? Dan schiet je bloedsuikerspiegel omhoog. Je alvleesklier pompt insuline aan om die weer naar beneden te krijgen — vaak iets te veel. Je bloedsuikerspiegel daalt nog meer, en je lichaam vraagt opnieuw om suiker. Een vicieuze cirkel. En omdat je hele hormoonhuishouding altijd in balans probeert te blijven, beïnvloedt dit ook je stresshormonen, slaaphormonen en hongerhormonen.

Daarnaast zijn er je darmen. Die staan via de darm-hersen-as in directe verbinding met je brein. Wist je dat ongeveer 90% van de serotonine in je lichaam in je darmen wordt aangemaakt? Serotonine is een belangrijk stofje voor je stemming en rust. En jawel… veel suiker en koolhydraten hebben een groot negatief effect op je darmflora. Een uit balans geraakte darmflora zorgt voor overprikkelde darmen, en dat zorgt weer voor een overprikkeld brein. En andersom net zo.

Een hele “kort-door-de-bocht” uitleg, maar het laat één ding zien: door je eetpatroon aan te passen, kun je veel bereiken — fysiek én mentaal.

En dit fysieke deel? Dat fix je niet zomaar even

Belangrijk om te beseffen: dit fysieke deel is niet iets wat je in een week of twee weer in balans krijgt. Je bloedsuikerspiegel, je hormoonhuishouding, je darmflora — dat zijn systemen die langere tijd uit balans zijn geweest. En die hebben tijd nodig om te herstellen.

Dat is geen kwestie van wilskracht. Je kunt nog zo gemotiveerd zijn — als je darmflora en hormonen uit balans zijn, blijft je lichaam je trek aansturen. Je voelt je rusteloos, prikkelbaar, slaapt slechter, en de trek in zoet komt steeds weer terug. Niet omdat je het niet wíl, maar omdat je lijf er nog niet klaar voor is.

En eerlijk? Dit doe je niet makkelijk in je eentje. Niet omdat je het niet kúnt, maar omdat het lastig is om midden in zo’n proces te zien wat je lijf nodig heeft, of om te begrijpen waarom een terugval logisch is en geen falen. Goede begeleiding maakt hierin het verschil.

”Ik weet best wat gezond is, maar het lukt me niet”

Hier stranden veel mensen. De kennis is er. De wil ook. Maar toch gaat het na een paar weken — of misschien een paar maanden — weer mis.

Waarom? Omdat kennis alleen niet genoeg is. Zolang je niet doorhebt welk gevoel je probeert weg te eten, blijft het patroon terugkomen — hoe goed je voedingsplan ook is.

In mijn praktijk werk ik daarom met vier stappen.

De vier stappen om emotie-eten te doorbreken

1. Emoties herkennen. Word je bewust van de onderliggende gevoelens. Hoe voel je je als het wéér gebeurt? Wat zat eraan vooraf?

2. Emoties erkennen. Begrijp waar de emotie vandaan komt. Wat is er gebeurd? Welke situatie trok aan je? Hier ontstaat inzicht. En met inzicht ontstaat ruimte.

3. Emoties doorvoelen. Echt voelen. Het mág er zijn. Het gevoel hoeft niet weg(gegeten) te worden. Door introspectie — het vermogen om de signalen van je lichaam te herkennen en te begrijpen — voel je veel beter wat je wel en niet nodig hebt.

4. Verwerking en regie. Doordat het er mág zijn, omdat je jezelf bent gaan begrijpen, krijg je grip. De regie komt terug. Niet door strenger te zijn voor jezelf, maar door zachter en bewuster.

Waarom wandelen hierbij zo goed werkt

Tijdens een rustige wandeling komen gedachten en gevoelens vanzelf naar boven, in een tempo dat te behappen is. Je beweegt, je ademt, je kalmeert je zenuwstelsel. En in die ruimte krijgt introspectie de kans om zich te ontwikkelen — je leert je lichaam weer voelen, in plaats van het te overstemmen met eten.

Bij VitaPad combineer ik wandelcoaching met aandacht voor voeding, hormonen en je zenuwstelsel. Niet om je een streng dieet op te leggen. Wel om je te helpen begrijpen wat er onder je eetpatroon ligt — en je stap voor stap te begeleiden naar een nieuwe balans.

Klaar om de cirkel te doorbreken?

Emotie-eten heeft niets te maken met zwakte of een gebrek aan discipline. Het is een signaal van je lichaam en geest dat er iets om aandacht vraagt. Met de juiste begeleiding kun je dat signaal leren verstaan — en het patroon doorbreken.

Wil je hier samen aan werken? Tijdens een vrijblijvende kennismaking kijken we wat er bij jou speelt en hoe ik je kan ondersteunen.

Plan een vrijblijvende kennismaking →